Bad Charma

7 September

Eigenlijk weinig nieuws onder de zon. In de nachten regent het en gelukkig overdag droog en redelijk zonnig, zodat we onze tijd verdrijven met zonnen, lezen, eten en drinken. De plaatselijke schoenmaker hebben we niet meer gezien. Piet is op pad gegaan en heeft rubberen sandalen gekocht die we samen vermaakt hebben tot een loopbare gipsondersteuner. We hebben besloten om hier een bedrijfje in te gaan beginnen. Volgens ons handel als we een stalletje naast het ziekenhuis gaan beginnen.

Mijn voet is nu in een redelijke stand om te lopen, dus proberen we iedere keer een paar meter meer. Helaas nog niet zonder krukken.

Tot onze grote schrik schoot het bij Piet vanmorgen in zijn rug. Hij tilde het dienblad op.'t Ja een oude kwaal die af en toe de kop op steekt. Wat een stel krikkemikken zijn we toch.

Er werd ons aangeraden om een rolstoel te huren voor mij, want onze wereld raakt beperkt. En aangezien we nog kleding willen laten maken, bij Wayan en Putu op visite en natuurlijk naar het Hard Rock, overwegen we afhankelijk van de conditie van Piet zijn rug dat toch maar te gaan doen. Anders moeten we in plaatst van een taxichauffeur een duwer in gaan huren. Dat zal toch al te dwaas zijn. Maar goed nieuws we hebben weer in een restaurant gegeten, in plaats van de take a way. Alweer wat meters verder.

Maar Putu kwam 's avonds proberen de boel los te maken en vanmorgen om 8.00 uur was ze er weer. Er komt beweging in de rug maar nog niet van harte.

Genoeg gezeur over onze kwalen, na een nacht regen schijnt de zon weer en gaan we maar we weer heerlijk bij het zwembad onze tijd verdrijven. Geen straf, want uit de berichten van jullie begrijp ik dat er geen reden is om naar Nederland te gaan. Leuk en bedankt voor jullie reacties, zeker nu is het een leuke bezigheid.

Een ander probleempje is dat we nu al enige tijd zonder stroom zitten en ik sinds gisteren niet op het internet kan komen. Stroom uitval is geen onbekend verschijnsel hier.

Ik hoop de volgende keer weer verhalen te kunnen vertellen over ons paradijs 'Bali'

Weer een dag

5 September

Je denkt dat gips de oplossing is van alle problemen, maar niets is minder waar. Volgens de arts kan ik er op lopen, maar dan moet hij mijn voet wel in de goede stand zetten. Daarbij heb ik nu meer pijn dan zonder gips. Maar misschien hoort dit zo de eerste dagen. Ik heb hier geen ervaring mee. We hebben de plaatselijke schoenmaker gevraagd of hij een rubber zool wil maken, in Nederland krijg je die. Maar hier natuurlijk niet. Helaas de schoenmaker heeft geen tijd. Ze hebben een groot feest. Morgen maar kijken of we dit anders kunnen oplossen.

Piet gaat zo een take a way voor me halen. Je krijgt dat hier in een vetvrij papiertje. Zie foto. Robertjan speciaal voor jouw zet ik er nog wat meer eet foto's op.

We zijn vanmorgen naar beneden verhuisd. Als verassing kwamen Putu, Wayan en de kinderen op visite. Ze namen heerlijke cake en verse ananas mee. De kinderen vermaakte zich uitstekend met de computer. Volgende week zondag komen de kinderen weer en gaat Piet ze dingen op de computer leren die ze nog niet beheersen.

Oké, Wayan en Putu.

Beide zijn opgegroeid op een boerderijtje. Bij Wayan hadden ze 12 kinderen en ze waren erg arm. De vader had geen eigen grond, maar een klein stukje gekregen om zich te onderhouden. Inmiddels zijn er 6 kinderen overleden. Wayan heeft zijn hele leven hard moeten werken, zo ook nu. Van werken in een restaurant tot taxichauffeur of klusjesman. 5 jaar geleden heeft hij een Nederlander ontmoet John. Die getrouwd is met Anna. Ze schijnen bij ons uit de buurt te komen, maar Wendy dat weet jij het beste. Zodra ik mobieler ben gaan we bij ze op visite, want inmiddels wonen ze hier in Sanur. Misschien later wat meer over hun leven hier.

Wayan heeft toen hij jong was een stuk grond gekocht. Iedereen verklaarde hem voor gek, maar inmiddels is zijn grond heel wat waard. Hij verbouwd hier van alles op. Wat hij weer deelt met zijn familie.

Putu werkter vroeger als naaister, maar heeft nu een goedlopend massagebedrijfje. Daarnaast zorgen ze beide voor John en Anna. Hun dochters zijn 12 en 7 jaar. Beide intelligente kinderen. De oudste is nr. 3 van de klas en de jongste nr. 1. van de klas. Nu denk je dit komt allemaal wel goed. Dat werkt hier niet zo. Voor alles buiten het basis onderwijs moet goed betaald worden. Computeronderwijs is niet standaard en zo nog veel meer dingen die voor ons gewoon zijn. Intelligent of niet de ouders betalen voor al het extra's. In hun geval lukt dat niet altijd, maar ze proberen het wel. Al baart de toekomst wel zorgen voor ze. Een oude dag voorziening bestaat er niet. Alleen de zoons betalen voor hun ouders. Zo ook Wayan is verplicht een gedeelte af te staan aan zijn moeder.

Als je hier bij de overheid wil werken, moet je geld betalen. Geschikt of niet, als je geld heb kan je je inkopen. Het zal nog lang duren voor het systeem hier veranderd.

Ik hoop dat ik jullie nog meer kan vertellen over het leven op Bali.

Bewolkte dag.

Gisteren kwam Putu langs om een pijnstillende gel te brengen.

Na een goede nacht werden we gewekt met een ontbijt op bed. Waar zo''n voet al niet goed voor is. Later kwam Wayan langs en had 2 krukken mee. Zelf gingen ze vandaag naar zijn moeder op de boerderij want die ging hard achteruit. Ze is 80 en begint te dementeren. Dit baart hun zorgen. Het weer dacht vandaag aan me, het was de hele dag zwaar bewolkt met redelijk wat wind, dus niet echt weer om te zonnen bij het zwembad. Maar op onze veranda was het prima te doen. Gelukkig hebben we heel wat boeken in onze e-reader geladen, dus we verveelden ons niet.

Om 17.00 uur kwam dokter Arie weer langs. Aangezien ik nog steeds geen stap op mijn voet kon zetten, besloot hij dat ik toch maar voor de zekerheid een foto moest laten maken. Na uren wachten op de uitslag kwam het slechte bericht dat het gebroken is. Dus gipsen maar. Omdat de zwelling al afgenomen was kreeg ik meteen kunstgips, waarop hij lachend vertelde dat ik gewoon kan gaan zwemmen. Helaas Mike ik mocht geen kleurtje uitzoeken. Zo modern is het hier nou ook niet.

Morgen gaan we verhuizen naar beneden, want dat lopen op krukken is ook niet alles. Het is hier niet echt handicapproof.

Maar goed, we gaan ons schema aanpassen en gelukkig hebben we Wayan die ons evengoed kan rondtoeren.

Jongejannetjes, we hopen dat jullie genoten hebben op Jack z'n feessie en Abraham Peter ook een leuk feessie gehad? We nemen er zo een borrel op.Nou ja, biertje, want de goedkoopste wijn kost hier 18 euro de fles, dus dat laat je wel uit je hoofd.

DOL-FIJN ???

3 september

Vanmorgen om 5.30 uur was onze wake-up call om naar de boten te gaan. We kregen een life-vest om en stapten in de boot. De boot was erg smal met aan beide zijde een bamboestok.

Heerlijk vaarden we op de dolfijnen af in de hoop dat ze er waren Dit is niet altijd het geval. De zee was erg kalm en we hebben prachtige foto's gemaakt van de zonsopgang.

Vele bootjes met toeristen stevenden op het zelfde doel af. En niet voor niets. Hele scholen dolfijnen zwommen er lustig op los. Ze maakte duikelingen en soms met hun baby's. Vele foto's gemaakt. Gelukkig hadden we een goede kapitein die regelmatig uit de drukte van andere boten weg vaarde en zo ons soms een privé show liet zien, totdat de andere boten het in de gaten hadden

Er zat nog een Brabander op onze bootje die van zijn hotel koffie en gebakken banaan had mee gekregen. De kapitein legde de boot midden op zee stil, zodat we daar onder het genot van... heerlijk konden ontbijten. Na 2 uur was de tocht voorbij, maar zeker de moeite waard.

Nu iets wat minder DOL- FIJN is. Bij het instappen op de boot belanden mijn voet tussen een houten vlonder in de boot en de wand. Dit deed enorm zeer en er kwam al snel een ei aan de zijkant van mijn voet. Maar bungelend met mijn voet in het water dacht ik dat het zo wel over zou zijn. Bij het uitstappen uit de boot kon ik niet meer op mijn voet staan en verging van de pijn. Maar goed..... niet getreurd. Al hinkelend weer naar de auto en op pad. Wayan kwam om 9.00 uur al bij onze kamer, waar we eerst nog een tijd hebben zitten kletsen om vervolgens onze tocht voort te zetten. Helaas viel de hele planning van een wandeling door de rijstvelden, bezoek aan een koffieplantage en Ubud in het water, omdat ik niet meer mobiel ben. Maar onderweg nog wel genoten van al het mooie uitzicht wat je hier op het eiland hebt en niet te vergeten de verhalen van Wayan over zijn leven en dat van zijn familie. Maar op een rustiger tijdstip een verslag hiervan.

Om 14.00 uur weer terug in het hotel in Sanur. Veel van het personeel erg bezorgd. Omdat we een kamer op de 2^e verdieping hebben werd gelijk aangeboden om te verhuizen naar beneden, maar dat kan altijd nog volgens ons. We krijgen nu voortaan ontbijt op onze kamer en de dokter werd gebeld. Deze kwam langs en inspecteerde de boel. De kans op een breuk in mijn voet is aanwezig en hij gaf mij eerst medicatie om de zwelling tegen te gaan en ik mag 24 uur zo min mogelijk lopen en met mijn been omhoog. Morgen om 16.00 uur komt hij weer langs, als de pijn enz. niet verminderd is moet ik voor een x-ray. ( We zijn ervaren)

't Ja, jaren reis je en heb je niets en nu 2 vakanties met blessures. We klagen niet hoor, ook hier halen we het positieve weer uit. Een dag rust met verwend worden is ook vakantie.

Putu stuurde net een SMS, ze komt zo op viste. Dus morgen w.s meer verhalen.

On Tour

1 en 2 September

Zo onze tour is begonnen. 's Morgens werden we om 10.45 uur opgehaald door Marthen. Er bleken nog 2 andere Nederlanders mee te gaan. Een jong stel uit Friesland, die voor het eerst zo ver weg waren. Een autorit van 3 uur. Het was op zich niet de afstand maar de drukte op de weg. waardoor het zo lang duurde. Het is de enige weg richting de veerboot naar Java, waar een hoop vrachtwagens reden. En door de bergen gaan ze niet zo erg hard. Het is ook geen vierbaans weg.

Net op tijd voor de opening arriveerde we. Er was een plek voor ons gereserveerd op de publieke tribune met allerlei hoogwaardigheidsbekleders. Wat hield dit nou uiteindelijk in. Er was een presentatie van alle provincies van Indonesië waar hun klederdracht en dans werd vertoond. Gelukkig stond er een lunchpakket voor ons klaar en zaten we overdekt. Want warm was het. Het was zeker de eerste 1,5 uur indrukwekkend. De opening werd gedaan door de Minister van Toerisme en er zaten nog andere ministers, maar vraag ons niet welke. Na 1,5 uur vonden we alles op elkaar gaan lijken en het duurde en duurde maar. Na 3 uur besloten we met z'n vieren, dat dit wel genoeg was en vroegen Marthen of we terug konden. Gelukkig maar, want het was er buiten de hekken loei druk met locale bevolking en als we tussen al die scooters belandden, waren we voorlopig nog niet weg. Marthen had gezegd dat we in traditionele kledij moesten die hij mee zou nemen. Dit had hij niet gedaan en wij waren hier achteraf erg blij mee, anders hadden we het w.s nog warmer gehad.

Op de terugweg had de auto een lekke band, geen probleem hier, overal staan er werkplaatsjes met banden en flesjes benzine langs de weg. Gelukkig konden we nog net op tijd uitstappen, want voor je het weet staat de krik onder de auto en is de band eraf. Net als wij een fietsband plakken, zo wordt hier de autoband geïnspecteerd met water en zeepsop. In het gat ging een prop en rijden maar weer. Quick Fit kan het niet sneller doen.

Ook nog even een stop gehad aan het strand voor een overheerlijke Indonesische maaltijd en uiteindelijk waren we om 23.00 uur weer terug in het hotel.

2 September

Vanmorgen om 9.00 uur stond Wayan al te wachten. Ik moet jullie vertellen, wat een onwijs leuke, aardige, goede chauffeur en gids. Al rijdende en pratend checkte hij onze belangstelling en maakte zo een programma. Wij houden van cultuur en natuur en willen iets te weten komen over de manier van leven in Bali. Wayan nam ons eerst mee naar het dorpje waar de ouders en familie van Putu wonen. Het zijn boeren, die van alles verbouwen, zoals rijst, cacao en koffie. Ook houden ze eenden, varkens en koeien. De eendeneieren zetten ze in zout water, zodat ze langer houdbaar zijn. Uit de palmbomen halen ze hun drank. Ze snijden een deel van de vruchten af en hangen er een emmer onder, die na 1 dag vol is en vervolgens laten ze het in flessen gisten. Het is dan een flauw smakend drankje van 14 %. Als het stoken dan noemen ze het Arak en dat is 40 %.

De boerderij gaat meestal over naar een van de zoons. Maar er wonen heel wat familieleden tussen de muren. Iedere boerderij heeft zijn eigen tempel, waar iedere dag offers aan worden gebracht. B.v. voordat ze de varkens gaan verkopen wordt er eerst 1 geslacht en geofferd.

Eerst gingen we bij een oom kijken, om vervolgens bij de ouders van Putu koffie te gaan drinken, en moesten we de drank proberen. De ouderlijke slaapkamer is een open geheel middenin. Daaromheen de keuken, waar nog op hout gekookt wordt. Een koelkast is niet nodig, want iedere dag hebben ze verse producten.

Wayan verteld van alles onderweg, de natuur, cultuur enz. Want ik kan jullie vertellen, dat hier zoveel eetbaars groeit en bloeit. Vooral de prachtige rijstvelden is al een kijkje waard.

We hebben ook nog even een stop gemaakt bij de grootste waterval van Bali, om uiteindelijk te belanden in een hotel in Lovina, waar we vermoeid neerplofte bij het zwembad voor een koele duik. We hebben een heerlijke dag gehad en moeten morgen om 5.30 uur weer op met de hoop dat we dolfijnen kunnen spotten,

Wayan heeft heel veel verteld over zijn manier van leven en zijn familie geschiedenis, maar daarover later meer.

weer een paar dagen verder

29,30 augustus

Tot nu toe geen spannende dingen gedaan. De temperatuur is heerlijk zo'n 30 graden en de hele dag zon. Gisteravond regende het even, maar dat mag geen naam hebben.

Toch werd het tijd om wat tripjes uit te stippelen. Via Paul en Wendy hadden we een naam van een taxichauffeur en zijn vrouw. Gisteren is Putu langs geweest. Haar man Wayan is de aankomende dagen beschikbaar en we kunnen heen waar we willen. Putu is een alleraardigste vrouw . Ze heeft zichzelf op latere leeftijd Engels aangeleerd en dat gaat haar niet verkeerd af. Ze hebben 2 dochters van 12 en 10 jaar en wonen in Sanur. Putu vertelde dat haar ouders nog in een klein dorpje wonen en daar eigenlijk nooit uit komen. Goed w.s zullen we meer verhalen over hun leven vertellen.

De 1^e trip die we gaan maken is een tocht van 3 uur richting Lovina. We willen door kleine dorpjes en een stop maken in Ubud. Dit is het kunstenaarsdorp. Lovina hebben we voor 1 nacht een hotel geboekt. De reden is dat we de volgende morgen willen gaan varen tussen de dolfijnen. Dit start heel vroeg. Deze trip hadden we voor a.s woensdag gepland.

Vanmorgen vroeg ging de telefoon. We sliepen nog dus alles drong niet helemaal tot ons door. De gids van 6 jaar terug belde. Deze had ik een mail gestuurd dat we weer naar Bali kwamen, maar hier hadden we geen reactie opgehad. Omdat we nog niet helemaal wakker waren zou hij later in de middag terug komen. Inmiddels had Piet een hotel geboekt in Lovina. 's Middags kwam Marthen de gids langs. Hij werkte toen voor een reisorganisatie, maar is inmiddels voor zichzelf begonnen. Hij had een verrassing voor ons. Van het gouvernement had hij een uitnodiging gehad om een ( soort) parade bij te wonen. Hij gaf ons de officiële uitnodiging en vroeg of wij mee gaan. Bij de organisatie had hij geïnformeerd of hij ons mee mocht nemen. Deze parade is in West-Bali een stuk waar we nog niet geweest zijn. In dit gedeelte komen ook weinig toeristen. Nou ja, jullie snappen het, het lijkt ons leuk om daar heen te gaan. Marthen vertelde dat wij wel in traditionele kleding moeten, hij brengt dit voor ons mee. Wat alles voor moet stellen weten we niet, want de uitnodiging is in Bahasa. Marthen had vanmiddag weinig tijd, dus de uitleg volgt nog wel. Gauw onze geplande tocht naar Lovina verzet naar donderdag. Ik hoop dat we prachtige foto's gaan maken van dit schouwspel.

Oh ja, Putu is van beroep masseuse. We hebben dit voor morgenmiddag gepland, zodat we geheel ontspannen de volgende 3 dagen op reis kunnen.

Tot de volgende verhalen.

We zijn er

26, 27 en 28 augustus.

Na een regenachtige rit naar Schiphol, zijn we vertrokken naar Bali. Allereerst een korte landing in Dubai, daarna iets langere stop in Jakarka. We hadden met een overstaptijd van 4 uur ook nog een uur vertraging. Maar goed 28 uur later zijn we geland op Denpasar Bali.

We werden keurig opgewacht en naar ons Hotel/bungalow gebracht. Dit was even thuiskomen. Een heerlijke grote kamer met een ruim terras, koelkast en airco. Wat willen we nog meer.

Snel de koffers uitgepakt en een terras opgezocht voor ons 1^e Bintangbiertje. Daarna nog even geshopt om onze koelkast te vullen en onze eerste Balinese maaltijd genuttigd. Bea natuurlijk de Nasi Goreng.

Om 20.00 uur stortten we in en hebben het klokje rond geslapen.

Piet jarig vandaag. Om verder uit te rusten hebben we de hele dag aan het zwembad gelegen. Niet echt spectaculair nog, maar we hebben 3 weken de tijd.

Onze vertrouwde ober was er niet en de prijzen zijn ook wat gestegen de afgelopen 6 jaar. Toen waren we bijna alleen hier, nu moeten we het zwembad delen met Aussies die hier overwinteren. Gelukkig voor Bali dat het toerisme weer toegenomen is. Toen liep het na de bomaanslag leeg en zijn vele winkels, restaurants en hotels gesloten. Wat wel jammer is dat nu veel buitenlandse inversteerders het overgenomen hebben.

Wat wel een apart iets was, we kregen bier met een rietje.

Vanavond onder het genot van een live band gegeten, maar de kwaliteit van de muziek van niet zo je van het. Dus maar niet de hele avond daar vertoeven. Zoals altijd heb ik DE- koffie mee en meestal is er wel een waterkoker, zodat we op de campingmanier koffie kunnen zetten. Helaas hier is niets, dus hebben we maar een klein koffiezetapparaatje gekocht. Even makelijker. Balikoffie is wel lekker n.l. maar erg zoet.

Al met jullie weten nu dat we heel aangekomen zijn.

Groetjes.

Bali

Hallo Allemaal,

We kunnen het niet laten, maar we gaan dit jaar toch nog een reisje maken. Dit keer naar Bali. Voor ons niet nieuw want 6 jaar geleden zijn we hier ook geweest. Maar de wens om hier nog een keer naar terug te gaan was groot.

Op zoek naar een bestemming voor de 1e twee weken van september, kwam er een mail binnen met een last-minute aanbieding, waar onze wens in stond vermeld. De Swastikabungelows in Sanur. Van hieruit gaan we proberen te fietsen en met taxi's de dingen op het eiland te bekijken die we toen niet gezien hadden. Ja en er is een golfbaan vlakbij.

26 augustus vertrekken we en hopen 17 september weer terug te zijn.

We houden jullie via deze blog weer op de hoogte.